با يه شكلات شروع شد.من يه شكلات گذاشتم تو دستش ، اونم يه شكلات گذاشت تو دست من.من بچه بودم،اونم بچه بود.سرمو بالا كردم،سرشو بالا كرد.ديد كه منو مي شناسه.خنديدم،گفت:دوستيم؟گفتم:دوست دوست.گفت:تا كجا؟گفتم:دوستي كه تا نداره!گفت:تا مرگ!خنديدم و گفتم:من كه گفتم تا نداره.گفت:باشه،تا پس از مرگ!گفتم:نه،نه،نه،نه،تا نداره.گفت:قبول.تا اونجا كه همه دوباره زنده ميشن!!!يعني زندگي پس از مرگ.بازم با هم دوستيم.تا بهشت،تا جهنم.تا هر جا كه باشه،ما با هم دوستيم...خنديدم و گفتم:تو براش تا هر كجا كه دلت مي خواد يه تا بذار.اصلا يه تا بكش از اين سر دنيا تا اون دنيا.اما من اصلا براش تا نمي ذارم...نگام كرد،نگاش كردم.باور نمي كرد.مي دونستم اون مي خواست حتما دوستي ما تا داشته باشه.دوستي بدون تا رو نمي فهميد!!!

گفت:بيا براي دوستيمون يه نشونه بذاريم.گفتم:باشه،تو بذار.گفت:شكلات.هر بار كه همديگرو مي بينيم،يه شكلات مال تو،يه شكلات مال من،باشه؟گفتم باشه.هر بار يه شكلات مي ذاشتم تو دستش،اونم يه شكلات تو دست من.باز همديگرو نگاه مي كرديم،يعني كه دوستيم.دوست دوست.من تندي شكلاتم رو باز مي كردم.مي ذاشتم تو دهنمو،تند تند مي مكيدم.مي گفت:شكمو!تو دوست شكموي مني!بعد شكلاتشو مي ذاشت توي صندوقچه ي كوچولوي قشنگ.مي گفتم:بخور شكلاتو!مي گفت:تموم ميشه!مي خوام تموم نشه!براي هميشه بمونه!صندوقش پر از شكلات شده بود.من همشو خورده بودم.گفتم:اگه يه روز اونا رو مورچه ها يا كرما بخورن چيكار مي كني؟گفت:مواظبشون هستم!مي گفت:مي خوام نگهشون دارم تا موقعي كه دوست هستيم!!!و من شكلاتامو مي ذاشتم تو دهنمو ميگفتم:نه،نه،نه.تا نه!!!دوستي كه تا نداره!!!